Dengan rasa rendah diri, saya mengucapkan selamat menyambut Hari Merdeka 2010 kepada semua rakyat Malaysia tanpa mengira kaum dan agama.

Tidak ada gunanya jika kita melaungkan Merdeka tetapi kosong tanpa amalan. Tidak ada gunanya bercakap soal perpaduan kaum jika ada anasir-anasir yang meniupkan api perkauman. Tidak ada gunanya mengaku anti-perkauman jika membiarkan musuh-musuh perpaduan menggalakan sikap benci-membenci antara kaum dan agama.

Saya ingin tegaskan bahawa DAP dengan penuh iltizam telah berjuang ke arah mewujudkan masyarakat pelbagai kaum dengan menawarkan peluang saksama dan keadilan untuk semua. DAP tetap menjunjung Perlembagaan Persekutuan 1957 yang menjamin hak-hak setiap rakyat di negara ini.

Malangnya, iltizam dan semangat DAP ini cuba dipatahkan oleh segelintir manusia yang tidak mahu melihat masyarakat Malaysia hidup dalam suasana harmoni dan kasih sayang.

Saya sendiri telah banyak kali menjadi mangsa fitnah dan pembohongan Utusan Malaysia dan beberapa pemimpin politik. Sahabat-sahabat saya dalam DAP seperti Tony Pua, Teo Nie Ching, Teresa Kok serta para pemimpin PAS dan PKR turut menjadi mangsa pembohongan kumpulan-kumpulan rasis ini. Dan yang menyedihkan, tidak ada tindakan tegas daripada kerajaan Barisan Nasional yang kononnya mengaku tidak mahu tunduk kepada perkauman.

Di kala DAP rapat dengan orang Melayu, golongan rasis telah memutarbelitkan niat murni kami untuk memupuk persaudaraan dengan orang Melayu.

Di kala DAP menghulurkan salam silaturrahim kepada umat Islam di Malaysia, kumpulan rasis yang sama itu memutarbelitkan hasrat suci kami untuk bersahabat dan mengikat tali persaudaraan dengan umat Islam.

Di kala DAP mengajak semua kaum di negara ini, sama ada Melayu, Cina, India, Kadazandusun, Iban dan sebagainya untuk berdiri sama tinggi dan duduk sama rendah, kumpulan-kumpulan rasis yang telah kehabisan modal terus membohongi rakyat untuk memastikan usaha perpaduan tulen ini gagal.

Mereka bertindak demikian kerana mereka sedar bahawa politik using secara pecah perintah dan syak-wasangka antara kaum sudah tidak diterima lagi. Mereka bimbang mereka tidak akan menjadi relevan lagi. Mereka takut kehilangan saki baki kuasa yang mereka pernah ada suatu ketika dahulu.

Erti Merdeka amat penting kepada kita semua kerana ia mencerminkan kematangan rakyat Malaysia dalam mengharungi cabaran, khususnya dalam usaha kita untuk memupuk perpaduan kaum.

Merdeka bererti kita bebas daripada penindasan dan pengekangan hak. Merdeka bererti Malaysia bebas daripada undang-undang zalim seperti Akta Keselamatan Dalam Negeri (ISA), Akta Hasutan, Akta Penerbitan dan Mesin Cetak dan banyak lagi undang-undang yang bersifat anti-rakyat dan anti-kebebasan.

Malah, Merdeka juga sepatutnya bererti Malaysia bebas daripada rasuah, penyelewengan, salah guna kuasa, diskriminasi dan perkauman. Merdeka bermaksud rakyat hidup aman damai tanpa rasa takut.

Bagi pihak DAP dan Pakatan Rakyat, sempena Hari Merdeka yang mulia ini, kami yakin rakyat akan membuat pilihan yang bijak dalam pilihan raya umum akan datang. Kami berjanji akan melaksanakan erti Merdeka yang sebenar untuk membebaskan rakyat daripada belenggu tekanan dan ketakutan.

Malah, apabila rakyat memberi mandat kepada Pakatan Rakyat, kami menawarkan RM1,000 kepada setiap warga emas, member perhidmatan wi-fi percuma untuk semua dan menghapuskan saman ekor. Ini hanya sekadar beberapa usaha kami untuk memastikan rakyat Malaysia dapat menikmati kehidupan yang lebih baik.

LIM GUAN ENG

Kehadiran mak nyah dalam komuniti kita adalah satu realiti semasa yang tidak dapat disangkalkan. Tetapi pendekatan yang diambil Kerajaan telah meminggirkan golongan ini dan memaksa mereka untuk hidup dalam keadaan yang tidak menentu.

Dari segi keadaan sosio-ekonomi, golongan mak nyah seringkali tidak diberi peluang pekerjaan kerana pandangan pesong masyarakat terhadap mereka. Ketiadaan program kerajaan untuk membantu golongan minoriti ini terutamanya dari segi penempatan pekerjaan menyebabkan ramai mak nyah yang telah terjerumus ke dalam bidang dagang seks (sex trade).

Turut memudaratkan keadaan ialah apabila mak nyah boleh dijatuhkan hukuman di bawah Akta Kesalahan-Kesalahan Kecil 1955 dan Kanun Keseksaan 377 kerana cara pemakaian dan gaya hidup seks mereka. Media juga melaporkan bagaimana mak nyah yang ditahan telah dibuli dan dianiaya oleh sesetengah pegawai penguatkuasa yang tidak bertanggungjawab. Apabila sifat mereka ditafsir sebagai kesalahan jenayah, maka ini akan memaksa golongan mak nyah untuk terus memencirkan diri daripada masyarakat umum. Diskriminasi sistemik ini akhirnya menyebabkan pelbagai masalah sosial kerana tiada perhatian diberikan kepada aktiviti golongan ini.

Salah satu masalah ini ialah masalah kesihatan. Laporan UNGASS 2010 menyatakan bahawa setiap 4 orang mak nyah dalam 5 orang terlibat dalam aktiviti dagang seks. Kementerian Kesihatan meletakkan golongan mak nyah sebagai salah satu daripada 4 golongan yang berisiko tinggi menghidapi HIV/AIDS (golongan lain termasuklah penagih dadah yang berkongsi jarum, pekerja seks wanita dan golongan homoseksual lelaki). Risiko kes baru penyakit HIV/AIDS oleh golongan homoseksual yang juga termasuk sebilangan mak nyah telah meningkat dari 1.2% pada tahun 2000 kepada 5.3% pada 2009.

Dasar Kawalan AIDS Kebangsaan sering dicanggah oleh undang-undang sedia ada seperti undang-undang Kanun Keseksaan, Akta Kesalahan Kecil 1955 dan juga undang-undang syariah yang menghalang Kerajaan untuk membantu golongan mak nyah secara efektif terutamanya dalam mengawal wabak HIV/AIDS di kalangan mereka.

Justeru, saya ingin menyeru supaya Kerajaan tidak lagi mengambil sikap tidak peduli terhadap golongan mak nyah. Realitinya ialah golongan ini wujud dan merupakan warganegara Malaysia yang mempunyai hak perlembagaan bebas daripada diskriminasi. Undang-undang sivil mestilah dikaji untuk menyah-jenayahkan (de-criminalize) gaya hidup mak nyah jika ianya tidak mendatangkan bahaya kepada orang yang lain ataupun masyarakat secara umumnya.

Kerajaan telah bertekad untuk mewujukan satu masyarakat yang adil dan saksama melalui pendekatan inklusif dalam RMK10, saya ingin bertanya sama ada “inklusif” ini termasuk golongan minoriti seperti mak nyah dan apakah rancangan Kerajaan untuk melindungi hak kesamarataan peluang pekerjaan, hak bebas dari diskriminasi dan juga hak mendapatkan perkhidmatan kesihatan bagi golongan mak nyah ini?

Chong Eng

Setiap tahun, pengagihan biasiswa JPA yang tidak adil telah menimbulkan masalah dan perasaan tidak puas hati di kalangan pelajar dan ibu bapa kaum bukan bumiputera. Ada pihak yang mendakwa bahawa untuk tahun ini, daripada 1500 biasiswa luar negeri yang ada, 1200 telah diberi kepada pelajar bumiputera. Saya meminta pihak Kerajaan mengesahkan sama ada dakwaan tersebut adalah benar.

Saya menyeru Kerajaan supaya lebih telus dalam perkara ini demi menyurangkan syak wasangka dan susah hati di kalangan Rakyat Malaysia. Kerajaan patut memaparkan nama-nama pelajar yang berjaya mendapat biasiswa serta keputusan peperiksaan mereka seperti yang dilakukan di negara-negara lain.

Akbar Sinar Harian pada 27 Mei yang lalu melaporkan bahawa seorang pelajar cemerlang J Ray Sita yang mendapat keputusan SPM 9A, 1B telah gagal dalam permohonan memasuki universiti dan matrikulasi. Beliau berasal daripada keluarga ibu tunggal di Tasek Gelugor, Pulau Pinang. Saya berpendapat beliau patut diberi peluang jikalau kita mengambil kira pencapaian beliau, keadaan keluarga dan bahawa beliau berasal daripada luar bandar. Pelajar seperti J Ray Sita patut diberikan keutamaan.

Termasuk juga pelajar-pelajar OKU, syarat untuk mendapatkan biasiswa bagi golongan ini tidak patut sama dengan dengan pelajar lain. Ini kerana pelajar OKU terpaksa memberikan usaha yang lebih untuk berjaya berbanding pelajar yang sihat. Pelajar OKU yang mendapat keputusan cemerlang dalam peperiksaan juga patut diberikan keutamaan dalam pengagihan biasiswa.

Chong Eng

Dua puluh tahun selepas 1990, pada tahun 2010, kadar penyertaan tenaga buruh wanita menurun ke 46% walaupun enrolmen mahasiswi di universiti awam meningkat kepada 62%. Kini dalam RMK10, Kerajaan mensasarkan untuk mencapai kadar penyertaan tenaga buruh wanita sebanyak 55% pada tahun 2015; ataupun peningkatan sebanyak 9% dalam masa 5 tahun.

Bagaimanakah Kerajaan bertujuan untuk mencapai matlamat ini sedangkan rekod lama menunjukkan bahawa Kerajaan mengambil masa 20 tahun untuk mencapai peningkatan 9% semasa RMK5 dan selepas itu, angka tersebut telah merosot sehingga sekarang.

Dua faktor mengapa kadar penyertaan tenaga buruh wanita rendah telah dikenalpasti dalam RMK6: 1) wanita kekurangan kemahiran yang diperlukan dalam sektor pekerjaan dan 2) wanita terpaksa mengimbangi pekerjaan dan kerja di rumah.

Antara langkah penyelesaian yang telah digariskan termasuk: waktu kerja flexi, bekerja dari rumah dan aturan kerja separa masa (part time work arrangment). Semua ini telah ada dalam RMK6 20 tahun yang lalu.

Malangnya rancangan-rancangan ini ternyata hanya indah khabar dari rupa, sehingga hari ini, kebanyakkan program masih belum dilaksanakan dan rhetorik ini diulangi lagi 20 tahun kemudiannya dalam RMK10. Dalam RMK10 ini, akhirnya Kerajaan akan memperkenalkan Peraturan Kerja Separa masa di bawah Akta Kerja 1955.

Ini jelas menunjukkan Kerajaan tiada komitmen dan tiada keupayaan untuk menjayakan rancangan yang ditulis dalam bahasa indah-indah belaka.

Bagi meningkatkan penyertaan para wanita dalam tenaga kerja, kita perlu mempunyai satu skim perkhidmatan jagaan kanak-kanak yang baik. Sehingga kini, berapa pusat penjagaan kanak-kanak yang telah dibina oleh Kerajaan Barisan Nasional? Dan berapa pula perkhidmatan jagaan kanak-kanak yang ditubuhkan oleh majikan dengan geran Kerajaan? Berapa buah pusat-pusat jagaan kanak-kanak yang akan ditubuhkan dalam RMK10 pula?

Dalam laporan RMK10, 2077 pusat jagaan harian komuniti dikatakan tidak berdaftar dengan Jabatan Kebajikan Masyarakat. Ini bukan sahaja meningkatkan risiko kepada keselamatan dan kesejahteraan kanak-kanak yang dijaga malah mengurangkan potensi pusat sedemikian sebagai penjaga bagi membebaskan wanita terutamanya ibu-ibu ke dalam pasaran kerja. Mengapa perkara ini boleh berlaku? Adakah ianya disebabkan oleh masalah birokrasi dan ketiadaan dasar dan perundangan yang jelas tentang penubuhan pusat jagaan harian dan pusat jagaan kanak-kanak?

Dalam laporan RMK6, menyedari pentingnya peranan wanita dalam pembangunan, Kerajaan telah mengubal Dasar Wanita Negara 1989; antara objektif dasar termasuklah:

1. untuk menjamin perkongsian yang saksama di antara lelaki dan wanita dalam pemilikan sumber dan maklumat, di samping mendapatkan peluang dan faedah dari pembangunan; dan
2. untuk mengintegrasikan kaum wanita ke dalam semua sektor pembangunan negara selaras dengan kemampuan dan keperluan mereka bagi tujuan meningkatkan mutu kehidupan, membasmi kemiskinan, menghapuskan kejahilan dan buta huruf serta memastikan negara berada dalam keadaan aman dan makmur.

20 tahun selepas RMK6, Kerajaan masih tidak berupaya untuk mengarusperdanakan gender serta mengamalkan “gender responsive budget” di sektor awam. Antara sebab mengapa rancangan-rancangan yang indah tidak dapat dilaksanakan ialah terdapat jurang gender yang besar pada peringkat pembuat keputusan tinggi serta dalam politik. Kerajaan kekurangan kepimpinan yang benar-benar memahami pentingnya untuk memaksimakan tenaga kerja wanita bagi membangunkan ekonomi negara ke peringkat seterusnya.

Di bawah tajuk Pembangunan Keluarga dalam laporan RMK6, Kerajaan telah menyatakan hasrat untuk memupuk kesedaran masyarakat pentingnya untuk wanita dan lelaki berkongsi tanggungjawab kekeluargaan. Dalam RMK10, juga disebut tentang program ibu bapa di tempat kerja, namum tanggungjawab kekeluargaan terus dijadikan antara sebab utama kadar penyertaan tenaga buruh wanita yang rendah. Ini jelas menunjukkan bahawa Kerajaan Barisan Nasional gagal dalam mempromosikan konsep perkongsian tangggungjawab yang disebut dalam RMK6. Apakah sumber yang akan diperuntukkan bagi melaksanakan program kesedaran perkongsian tanggungjawab kekeluargaan ini dalam RMK10?

Bagaimanakah Kerajaan berhasrat untuk menjana ekonomi pendapatan tinggi apabila lebih separuh daripada populasi wanita di negara ini tidak menyertai pasaran ekonomi secara aktif? Situasi ini tidak berubah dalam masa 20 tahun ini di bawah pentadbiran Kerajaan Barisan Nasional.

Justeru, saya ingin menanya apakah program-program yang akan dilaksanakan untuk meningkatkan kadar penyertaan tenaga buruh wanita daripada 46% kini kepada 55% pada 2015 dan bagaimana kita akan berjaya dalam 5 tahun apa yang kita telah gagal untuk capai dalam masa 20 tahun?

Chong Eng

[yt10]w95_KwUFek8

“单是追求绩效是无法达到卓越的成就的。我们必须采取具体的行动，确保我们的教育制度不止鼓励推崇卓越，也选用及提升最好的老师。”

“马来西亚该是时候专注在教育的卓越成就，以加倍扩大我们的人力资源库。在槟城方面，我们将透过扩充槟城技术发展机构，以及在浮罗山背设立200英亩的教育中心来发挥我们的角色。”

“在努力吸引教育机构前来槟州发展之际，我们也将借助槟城所有的电子及电气跨国企业的资源，为槟城培训及再培训人才，以及吸引外来的新人才。”

在旧金山与马专业人士对话

首长是于日前在美国旧金山市与马来西亚专业人士会面时发表谈话。

“旧金山以高科技领域闻名世界。矽谷就位于旧金山，许多最成功、革新及具有创意及最大的科技公司都在那里。一直让我很惊讶的就是，我不断的发现，竟然有那么多聪明又年轻的马来西亚人在当地的科技公司工作及活跃。不只在旧金山，在得克萨斯州的另一个繁荣科技城奥斯丁也是如此。”

“这些地方本来是美国旧金山湾地区或奥斯丁一个宁静与尚未开发的地区或小镇。它的成功有赖于许多因素。它们能转型成为一个蓬勃发展的高收入与高科技经济体，我认为，其关键成功因素在于它们一心专注于发掘人才。”

开发人才资源库

林冠英说：“槟城要晋升为高收入经济体，唯一途径就是要发展成为一个知识基础及知识密集经济。槟城与马来西亚应当向这些成功的例子学习，一心专注于教育，开发及扩大我们的人才资源库。首相拿督斯里纳吉说得没错，马来西亚必须摆脱中等收入陷阱，专注于高科技、革新及知识密集经济，可是纳吉领导的中央政府却忽略了有关关键成功要素，那就是我国需要加倍扩大我国现有的人才资源库，增加专业人士及高技术工人的人数。”

“我们注定将重复使用传统的方法来应付新的挑战，除非我们最终体认到‘我们最大的障碍就是人才外流，我们的人才引进不如中东国家、欧洲、亚太平洋及新加坡多’这个事实。”爱因斯坦说过：“重复又重复做同一件事而预期不同的结果，那是十分愚蠢的行为”，我们必须记住这句名言。”

光华日报·二零零九年十二月十五日
http://www.kwongwah.com.my/news/2009/12/15/8.html

Bahagian 2:

Bahagian 3:

Bahagian 4:

Bahagian 5:

Bahagian 6:

Bahagian 7:

Bahagian 8:

Bahagian 9:

Bahagian 10:

Dato’ Speaker,

Saya ingin mengambil bahagian dalam perbahasan ke atas usul Kerajaan Negeri Pulau Pinang yang berbunyi seperti berikut:

“Bahawa Dewan Undangan Negeri Pulau Pinang menggesa Kerajaan Persekutuan untuk mengambil langkah-langkah segera meminda seksyen 10 dan seksyen 15 Akta Kerajaan Tempatan 1976 dan undang-undang berkaitan supaya Pilihan Raya Kerajaan Tempatan dapat dilaksanakan pada Pilihan Raya Umum yang akan datang.”

Dato’ Speaker,

Usul yang dibentangkan ke Dewan Undangan Negeri ini untuk memulihkan Pilihan Raya Kerajaan Tempatan adalah tepat pada masanya. Namun, ingin saya mengingatkan Dewan yang mulia ini bahawa kita mengadakan pilihan raya tempatan untuk memilih ahli-ahli majlis supaya membentuk sebuah majlis tempatan, iaitu Majlis Perbandaran Pulau Pinang dan Majlis Perbandaran Seberang Perai dalam konteks Negeri Pulau Pinang.

Pilihan raya tempatan diadakan bukan untuk memilih kerajaan tempatan, di mana pihak berkuasa tempatan adalah wujud secara kekal baik sebelum, semasa dan selepas pilihan raya tempatan diadakan. Dengan terbentuknya majlis tempatan, maka ahli-ahli majlis yang terpilih dapatlah menggubal segala dasar atau keputusan yang perlu dilaksanakan oleh keseluruhan majlis tempatan.

Pemulihan pilihan raya tempatan juga merupakan salah suatu janji pilihan raya yang sedang dikotakan oleh Kerajaan Negeri Pakatan Rakyat. Usul ini dibawa untuk membuktikan bahawa Kerajaan Negeri Pakatan Rakyat tidak hanya setakat membuat janji-janji kosong sahaja.

Malah, sebuah jawatankuasa kerja pernah ditubuhkan oleh Kerajaan Negeri untuk mengkaji segala aspek yang berkenaan dengan pilihan raya tempatan, termasuk mengkaji halangan-halangan dari segi undang-undang bagi kita memulihkan pilihan raya tempatan, khususnya di Negeri Pulau Pinang.

Syabas kepada ahli-ahli jawatankuasa kerja, termasuk Pengerusi Dr. Goh Ban Lee yang gigih berusaha untuk cuba membawa kembali pilihan raya tempatan ke pangkuan rakyat jelata secara amnya, dan rakyat Negeri Pulau Pinang secara khususnya.

Dato’ Speaker,

Usul ini tidak bertujuan untuk membawa atau memperkenalkan sesuatu yang baru ke dalam politik tanahair kita, tetapi hanya menuntut balik sesuatu yang telah diculik oleh Kerajaan Barisan Nasional lama sebelum itu, iaitu pilihan raya tempatan. Ini merupakan hak-hak asasi yang harus dinikmati oleh rakyat jelata sebagai pembayar cukai kepada pihak berkuasa tempatan.

Namun demikian, Barisan Nasional yang takutkan kuasa rakyat akan sentiasa menggunakan pelbagai alasan, baik yang masuk akal mahupun yang tidak masuk akal, untuk menafikan hak-hak asasi rakyat sehingga pilihan raya tempatan telah digantung pada tahun 1965 dan dimansuhkan pada tahun 1978.

Walaupun Barisan Nasional telah mengalami kekalahan teruk dalam pilihan raya umum yang lepas, tetapi saya berasa amat kesal dengan sikap ADUN-ADUN UMNO, khususnya Ahli Yang Berhormat Telok Ayer Tawar yang masih cuba sedaya upaya untuk menghalang usul yang berkepentingan rakyat ini daripada diluluskan. Sikap ini jelas menunjukkan mereka langsung tidak menghormati suara rakyat, hak rakyat dan kehendak rakyat!

Ada sesetengah pihak yang mendakwa bahawa pilihan raya tempatan tidak harus dipulihkan atas sebab pilihan raya tempatan menelan kos perbelanjaan yang begitu besar amaunnya. Jikalau Pilihan Raya Kecil Permatang Pauh diambil sebagai contoh, Suruhanjaya Pilihan Raya hanya membelanjakan RM500,000 untuk perjalanan pilihan raya tersebut.

Dalam kata lain, pilihan raya tempatan yang melibatkan keseluruhan Negeri Pulau Pinang yang merangkumi 13 kawasan parlimen hanya menelan perbelanjaan yang kurang daripada RM6.5 juta. Jikalau dibandingkan dengan perbelanjaan RM84.3 juta untuk membina bangunan baru bagi MPSP di Perda, perbelanjaan yang sama membolehkan kita menganjurkan sekurang-kurangnya 13 kali pilihan raya tempatan, atau bersamaan dengan pilihan raya tempatan yang diadakan setengah abad yang akan datang dengan selang 4 tahun setiap kali.

Ini sememangnya bukan suatu perbelanjaan besar yang cukup membebankan Kerajaan Negeri Pulau Pinang tetapi jikalau pilihan raya tempatan dapat diadakan serentak dengan pilihan raya umum yang akan datang, maka keadaan ini sedikit sebanyak dapat menjimatkan lagi perbelanjaan yang akan ditanggung oleh Kerajaan Negeri, selaras dengan sikap berhemah yang diamalkan oleh Kerajaan Negeri Pulau Pinang dalam menguruskan perbelanjaannya.

Dato’ Speaker,

Adalah betapa pentingnya bagi kita melibatkan Suruhanjaya Pilihan Raya (SPR) dalam pengendalian pilihan raya tempatan atas sekatan Perlembagaan Persekutuan bahawa semua pilihan raya hanya boleh dilaksanakan oleh SPR sahaja. Perlu diingatkan bahawa perjalanan pilihan raya tempatan adalah berdasarkan ward, di mana pemilih-pemilih yang menghuni serta berdaftar di setiap ward dapat mengundi serta menentukan mana-mana calon untuk dipilih sebagai ahli majlis bagi mewakili ward masing-masing.

Macam mana ward-ward bagi tujuan perjalanan pilihan raya tempatan dipersempadankan? Ward-ward tersebut adalah berbeza dengan kawasan-kawasan parlimen atau KADUN-KADUN yang sedia ada? Persempadanan ward-ward merupakan suatu proses yang rumit di mana pelbagai faktor perlu diambil kira dalam proses tersebut, termasuk latar belakang pembentukan sesuatu lokaliti secara semula jadi, serta jurang bagi ward yang mempunyai bilangan pemilih yang paling banyak dan ward yang mempunyai bilangan pemilih yang paling kurang perlu dikurangkan sehingga tidak melebihi 5% daripada jumlah pemilih.

Saya berasa adalah wajar bagi Kerajaan Negeri mengadakan pilihan raya tempatan serentak dengan pilihan raya umum yang akan datang, supaya Suruhanjaya Pilihan Raya dan agensi-agensi kerajaan yang terlibat diberikan masa yang secukupnya untuk menyempurnakan proses persempadanan ward-ward sebelum pilihan raya tempatan diadakan. Kita tidak perlu tergesa-gesa dalam mengadakan pilihan raya tempatan ekoran daripada desakan pertubuhan-pertubuhan bukan kerajaan memandangkan segala kerja-kerja persediaan yang diperlukan belum dapat bermula lagi.

Jikalau kita inginkan pilihan raya tempatan dipulihkan dalam masa yang terdekat, maka usul ini haruslah diluluskan oleh Dewan yang mulia ini supaya kita memberi tekanan kepada Kerajaan Persekutuan untuk mengambil langkah-langkah segera dengan meminda seksyen 10 dan seksyen 15 Akta Kerajaan Tempatan 1976 serta undang-undang yang berkaitan supaya pilihan raya tempatan dapat dipulihkan bukan sahaja di Pulau Pinang, malah juga di seluruh Semenanjung Malaysia, tanpa kira Sabah dan Sarawak.

Saya difahamkan bahawa perkara tersebut perlu dibincangkan di Majlis Negara bagi Kerajaan Tempatan (MNKT) tetapi sambutan yang positif tidak dapat diterima. Saya mohon Ahli Yang Berhormat Padang Kota supaya memberi penjelasan kepada Dewan yang mulia ini berkenaan dengan proses perbincangan dalam MNKT terhadap isu ini dan apakah strategi atau pendakatan yang Ahli Yang Berhormat Padang Kota akan ambil untuk memastikan usul ini dapat diperakui oleh MNKT atau mencapai matlamat pada akhirnya?

Dato’ Speaker,

Perjalanan pilihan raya tempatan yang berlunaskan demokrasi dapat memperkasakan lagi penyertaan rakyat dalam proses demokrasi negara kita. Seseorang ahli majlis yang tidak berprestasi baik bolehlah dikalahkan dalam pilihan raya tempatan dan seterusnya digantikan dengan mereka yang berkaliber serta mempunyai rekod prestasi yang lebih memuaskan.

Melalui proses demokrasi ini, kita dapat melantik salah seorang di kalangan ahli-ahli majlis yang terpilih untuk menjawat jawatan sebagai Yang Dipertua bagi MPPP atau MPSP. Jadi, proses ini juga membolehkan seseorang Yang Dipertua yang kurang berkaliber dapat digantikan dengan seorang yang lebih berkaliber.

Untuk pengetahuan Ahli-Ahli Yang Berhormat, jikalau negara-negara lain yang tahap pembangunan mereka setaraf atau jauh lebih mundur daripada Malaysia, seperti Sri Lanka, Guyana, Nigeria, Turkey, Kyrgyzstan, Croatia dan sebagainya juga dapat melaksanakan pilihan raya tempatan bagi membolehkan rakyat jelata terus memilih pemimpin-pemimpin tempatan mereka untuk membentuk majlis tempatan masing-masing, apatah lagi dengan Malaysia yang serba boleh ini?

Dengan kata-kata ini, saya mohon menyokong usul ini diluluskan oleh Dewan yang mulia ini.

Sekian, terima kasih.

我欲参与辩论槟州政府欲寻求恢复地方政府选举，通过槟州立法议会所提呈的如下动议：

“支持槟州立法议会催促联邦政府采取尽速行动，修订1976年地方政府法令第10条文与第15条文及其他相关法律，让地方政府选举能够跟来届全国大选同步举行。”

议长：

槟州政府通过槟州立法议会动议恢复地方政府选举乃正合时宜。然而，我要提醒大家我们乃通过恢复地方议会选举，选举市议员来组成地方议会。这个地方议会就是所谓的槟岛市议会与威省市议会。

地方议会选举不是旨在选举地方政府。不管是恢复地方选举之前、选举期间甚至之后，地方政府乃是永远存在的个体。一旦地方议会组成之后，中选的市议员就可以履行其职责修订政策，或者做出整个地方议会必须遵循的决策。

恢复地方议会选举乃是民联在全国大选期间所提出的竞选承诺之一。我们提出这个动议证明民联槟州政府并非只会作出空头承诺。

槟州政府甚至成立工作委员会，专门从各角度，包括从法律限制的角度，探讨在槟州恢复地方议会选举的可能性。

我要恭贺这个工作委员会的所有成员，包括其主席吴万励博士，积极协助全民尤其是槟州人民，把我们失去的地方议会选举争取回来。

议长：

这个动议并非旨在给我们的政治版图带来新的点子。我们只是要争取过去数十年被国阵所掠夺的权益，就是要恢复地方议会选举。这是所有纳税人应该享有的权益之一。

然而，国阵当权者却要想方设法，通过各种合理与不合理的藉口，否决人民应享有地方议会选举的基本人权，以致我国在1965年冻结地方议会选举，并在1978年废除地方议会选举。

一些方面坚称不应该恢复地方议会选举，乃因为整个选举过程的耗费庞大。若以峇东埔国会选区补选为例，选举委员会总共耗资50万令吉来展开这场补选。

换句话说，一场涉及全槟13个国会选区的地方议会选举，预计只需耗资不超过650万令吉。若与前朝政府耗资8千430万令吉兴建威省市议会位于柏达镇的新总部相较，同样的款额可让我们至少举办13场地方议会选举，或相等于半个世纪的地方议会选举。

虽然这笔耗资不足以对槟州政府构成很大的负担，但是若能够把地方议会选举跟全国大选挂钩在一起，这肯定有助于减轻州政府的负担。这种做法亦符合槟州政府谨慎与节俭理财的原则。

议长：

由于联邦宪法限制，我们极需选举委员会为我们主持地方议会选举。我们必须了解地方议会的选区制度，跟我们现行的国州选区制度不同。凡是住在同一个地区的人民必须另行根据地方议会的选区制度登记，才能通过投票选举代表各自选区的市议员。

这些选区要如何划分呢？这个选区划分的过程相当复杂，包括要考虑的因素不少，其中包括各别地区的自然形成过程，以及如何确保最多选民与最少选民的选区，两者的选民比率差距不超过5％。

我支持州政府把地方议会选举的时间表，跟来届全国大选挂钩在一起，从而让选举委员会及其他相关的政府机构，有足够时间完成选区划分的过程。我们不需要基于非政府组织的压力而仓促举行地方议会选举。毕竟，一切所需的筹备工作还未曾开始。

如果我们要在更快时间恢复地方议会选举，那么就有必要通过槟州立法议会向联邦政府施压，要求联邦政府尽速修改1976年地方政府法令第10条文与第15条文，以及其他相关的法律，让槟州甚至整个马来西亚半岛各州都能恢复地方议会选举。

我了解这个课题曾在全国地方政府理事会提出讨论，但无法获得积极的回响。我要求槟州行政议员曹观友向这个议会交待其讨论的过程，以及您将会采取哪些策略来确保这个动议获得全国地方政府理事会接纳，或者最终实现其目标？

议长：

恢复具有民主意义的地方议会选举，肯定有助于强化人民参与民主决策的程度。我们可通过地方议会选举撤换一位表现不良的市议员，从而推选一位有素质且有优良表现的市议员来取代之。

通过这个民主的过程，我们能够从中选的市议员当中，推选其中一人担任市议会主席一职。同样地，一位表现不良的市议会主席，亦可通过同样的过程被撤换。

各位议员，若其他跟我国同等水准或相对落后的国家，包括斯里兰卡、圭亚那、尼日利亚、土耳其、吉尔吉斯斯坦、克罗地亚等都能举行地方议会选举，让其人民能够直接选出地方议员，进而组成各别的地方议会，向来宣称什么都比别人好的马来西亚又如何呢？

我谨以此支持槟州立法议会通过上述动议。谢谢！